Arjannes Persoonlijke verandering

Begin 2007 kwam ik thuis te zitten met een soort overspannen/burn-out sticker. In de periode erna werd voor mij duidelijk dat het tijd was voor verandering, tijd om een nieuwe weg in te slaan.

Tijdens mijn studie Vertaalwetenschap aan de Universiteit van Amsterdam (1977-1983) heb ik naast Nederlands, Frans en Spaans gestudeerd. Direct na mijn studie bestond de wens te gaan promoveren nog niet. Wel was ik toen al uitermate geboeid door tweetaligheid. Na de geboorte van mijn dochter (1988) kwam voor het eerst (bewust) de wens om te promoveren naar boven. Mijn omgeving reageerde hier destijds niet goed op en dus heb ik mijn wens in de ijskast laten belanden. Naarmate de (taal)ontwikkeling van mijn eigen dochter vorderde bleef de promotie wel prikkelen, alleen door het ontbreken van financiële basis – ik was op dat moment kostwinner – heb ik er in die periode niets mee gedaan. Ook rond mijn veertigste is het idee weer actueel geweest, alleen heb ik er toen door weer andere omstandigheden ook niets mee gedaan.

Het jaar 2007 heb ik gebruikt om door middel van verschillende ‘hulpmiddelen’ op zoek te gaan naar ‘hoe verder?’. Om te beginnen ben ik – in afwachting van de start van een training NeuroLinguistisch Programmeren – op zoek gegaan naar hoe ik mijn energie beter zou kunnen verdelen, vooral naar mezelf toe: “Waar krijg ik energie van?” “Wat kost alleen maar energie?” “Hoe vind ik de balans?” Tevens wilde ik graag handgrepen vinden om de relatie met anderen helderder en effectiever te maken. Twee volle dagen heb ik hieraan met een ‘coach’ besteed; in mijn verslag schreef ik als conclusie ‘Er gebeurt veel in mijn hoofd en in mijn lijf, veel gesprekken, veel in en met mezelf bezig.’

Na deze inleidende stappen ben ik door een haptonoom enorm op weg geholpen naar meer rust, meer balans in mijn eigen lijf; dichter bij mezelf blijven; dingen laten binnenkomen, rondzingen en pas dan bepalen hoe iets voelt, wat ik ermee wil.

In juni 2007 heb ik samen met John deelgenomen aan de training ‘LifeManager’. Daarna was mij wel duidelijk: ik heb nu de bodem bereikt, ik kan nu alleen nog maar omhoog. De training leidde onder meer tot het beschrijven van mijn ‘ultieme droom’... die nota bene voor 95% overeen bleek te komen met die van John, terwijl we hier niet samen aan hadden gewerkt! Bij de start van de NLP-training in oktober 2007 was ik dus al ‘op weg’, er was al veel gebeurd en dat er nog veel meer moest gebeuren was geen verrassing. In de negen maanden die de training duurt deel je veel met en leer je veel van de coaches en de andere deelnemers. Het belangrijkste voor mij kan ik eigenlijk in twee woorden zeggen: bewust worden. ‘Bewust worden’ kwam al op dag 1 aan bod, het lijkt zo’n cliché, maar ik besef dat dat het allerbelangrijkste is. Ik heb geleerd me bewust te zijn van de keuzes die ik maak, ik bekijk mezelf en anderen op een andere manier, mede dankzij de opgedane kennis over het enneagram; ik kijk op een andere manier naar mijn eigen communicatie en die van anderen, en dat levert veel op. Ook de vooronderstellingen (alweer van de allereerste dag van de training) veranderden voor mij gaandeweg in betekenisvolle zinnen: je hebt altijd een keuze, als iemand anders het kan kan ik het leren, etc. Ik heb geleerd voor mezelf focus aan te brengen in plaats van alles tegelijkertijd te willen doen. Eerst een stapje terug voor je ergens ‘ja’ tegen zegt of vol enthousiasme aan begint zonder te bedenken of dat werkelijk is wat je wilt, of het wel goed voelt. Ik moet is (meestal) vervangen door ik wil, alleen dat woordgebruik maakt je al bewust. En als je dan ergens over grenzen gaat – bewuste keuze – dat compenseren, zodat het eindgevoel goed is.

En mijn nieuwe weg? Veel minder dan voorheen heb ik heel vastomlijnde plannen voor de toekomst, wel richtlijnen waar keuzes die ik maak in moeten passen. Ik neem beslissingen wanneer dat opportuun is; de grote lijn is wel duidelijk, alleen de invulling is veel meer een menu dan een lijst met vaststaande onderdelen. En dat voelt heel goed. Waar ik uitkom is niet belangrijk, wel wat ik onderweg doe. Begin januari 2008 kwam ik tijdens de NLP-opleiding tot de ontdekking dat ik eigenlijk diep van binnen nog steeds een hele grote wens heb: promoveren! In maart 2008 heb ik deelgenomen aan een training door een Russische wetenschapper die zich bezig houdt met een revolutionaire denk- en leermethode voor kinderen (en ook volwassenen), genaamd OTSM-TRIZ. Heel bijzonder om te merken hoe dat mijn hoofd in werking zet. Daarnaast levert het leuke nieuwe contacten op, waar ik zeker in het kader van ‘mijn grote wens’ iets mee wil doen.
Ook heb ik -- nu John en ik veel samen zijn – de kans om veel met hem te praten over ‘dingen’ die we samen willen gaan doen, bedenken, ontwikkelen, etc. Ideeën genoeg! Dat was een jaar geleden wel anders. Toen vond ik het idee om niet te weten waar ik heenging, welke kant op, doodeng. Nu ga ik het lachend en nieuwsgierig tegemoet en zie ik wel wat het wordt, hoe het pad zich blijkt te ontwikkelen. Niet hardhollend uit pure nieuwsgierigheid iedere richting uit, maar telkens even stilstaan en voelen (!) is dit goed om (nu) te doen?

Het behalen van het papiertje PL is de opstap naar het volgende doel. Ik wil geen nieuwe baan, ik wil promoveren. Dat is iets wat ik eigenlijk al jaren wil, dat is mijn passie. Ik heb besloten dat ik het nu ten uitvoer wil gaan brengen. Daarbij blijft gelden: niet waar ik uitkom is het allerbelangrijkste, wel de weg ernaartoe!

Het promotie-onderzoek draait om drie thema’s: kinderen (en dan vooral de heel jonge, vanaf 4 jaar), ‘anders’ leren en taal. Ik wil graag onderzoeken of ik jonge kinderen door ze informatie op een andere manier aan te bieden een bepaalde creativiteit en inventiviteit kan ‘aanleren’, of de creativiteit en nieuwsgierigheid die ze van nature hebben in stand kan houden. Een boeiende weg te gaan dus!

[Vorige]  [Volgende]  [Terug]
Laatst aangepast op dinsdag 30 juni 2015 13:51
a-pers-verandering